100.000 stappen #1

Badges_Daily_100000_Steps-300x300.png100.000 stappen op 1 dag? Ben je helemaal gek geworden? Dat is ruim 70km! Dat is toch echt niet meer leuk?
Inderdaad, dat is echt verschrikkelijk extreem. Tijd om het te doen dus.

Het begon allemaal deze morgen, in de melkherberg. Al jaren ben ik verslaafd aan de Fitbit. Soms ben ik er weer klaar mee en verkoop ik hem, om vervolgens na een half jaar weer een nieuwe te kopen.
Fitbit is een activity tracker die je dag en nacht om je pols houdt. Afhankelijk van het model, zit er een hartslagmeter in en deze meet ’s nachts je slaap. Hoelang je in de diepe, lichte en REM-slaap hebt gezeten. Dat soort dingen. Ook vind ik het stukje techniek om mijn pols erg fijn om tijdens hardlopen/workouts deze bij te houden. Ook met wandelen wordt de totale afstand gemeten.

IMG_2190
Broodje in de mik en verder herderen!

Dat we per dag minimaal 10.000 stappen moeten zetten voor een goede algehele gezondheid, is algemeen bekend. Maar Fitbit nodigt je uit je grenzen te verleggen. (Het klinkt allemaal wel erg als een sekte hè, is het ook.) Je kan badges verdienen, zoals 10.000  stappen op een dag, 20.000, 30.000 etc tot 100.000. En die laatste, is wel erg woest.

Ik kwam een artikel tegen over mensen die de 100.000 stappen binnen 24 uur hadden gehaald. Ze lieten trots hun stappen zien op hun pols. Wat moet dat een kick zijn zeg, en wat wordt dat afzien! Fantastisch. Dan sleur ik mijn goede vriend en GC-teamgenoot Luc met mij mee. Want samen lijden is leuker dan alleen.

DE DAG DER DAGEN!
Om 5:00 in de vroege ochtend reed ik het station binnen met de tring tring fiets. Zo leeg en rustig had ik het station nog nooit gezien. Het was koud en donker. Ik vond het allemaal maar moeilijk. Luc kwam al snel aanlopen en hij deed zijn Fitbit aan op GPS.

We hadden als plan om vanaf Amersfoort CS naar Zwolle CS te lopen. Als je via Nijkerk, Putten, Ermelo, noordoostelijk langs Harderwijk, Nunspeet zo naar Zwolle loopt, zou het 70km zijn. We hebben alles heel beta aangepakt en vorige week zijn we goed gaan zitten met pen en papier. In theorie was het makkelijk. De ervaring leerde dat 10.000 om en nabij 7km is. Dus als (x + 1)2 = x2 + 2x + 1 etc. Of haakt iedereen al af?

Meten is weten
Schermafbeelding 2018-10-21 om 17.38.49

Het was fantastisch om zo heel vroeg de slapende stad uit te lopen. Wetende dat de dag nog moest beginnen, wetende dat we nog een ziek eind moesten wandelen. We volgden een heel eind het spoor richting Hooglanderveen. Af en toe kwamen er mensen langs en we vroegen ons af of ze nog wakker waren (en dronken) of al wakker waren. Het was lastig. De sterren stonden boven ons hoofd, het was ijskoud. Met de stok in mijn hand trokken we ten strijde.

Koud, dat was het. En het leek ook alleen maar kouder te worden. Ik had mijn omslagsjaal om mijn hoofd gewikkeld en werd uitgemaakt voor Maria (door vier dronken gasten). Natuurlijk kon dat helemaal niet, want mijn omslagdoek was rood en Maria had een blauwe. Ook is het pas Oktober, ik weet dat de kruidnootjes al een tijd in de winkel liggen, maar wacht nou toch even met die kerstsfeer!

Na 20km doorgemarcheerd te hebben, hadden we het bijna nog kouder dan uren geleden op het station. Het was ondertussen bijna negen uur en we kwamen dichter bij Putten. Daar waar we een bakkie wilden drinken. En toen begon de ellende…

f8016e87-f5ad-4207-a3a4-951688ab9401
In Putten bij het eerste bakkie na 20km

Ik weet niet meer precies hoe het ging, maar Luc was aan het kijken wat er open was voor een bakkie om er straight en doelgericht heen te lopen. Opeens maakte hij de opmerking dat we op 18km zaten en hij rond de 19.000 stappen zat. Ik keek op mijn Fitbit en die stond op 15.000 stappen en nog geen 12km. Er liep iets niet helemaal lekker. Eerder begon Luc zijn Fitbit al te trillen (bij het behalen van je dagelijkse doel (=10.000 stappen)), terwijl ik er toen nog 3.000 moest!

Ik vond het allemaal maar erg vervelend, het klopte niet. Hoe kon er zo’n groot verschil zijn? We hadden eerder al bedacht dat juist ik op meer stappen zou uitkomen als we in Zwolle waren, omdat ik kleiner ben dan Luc. En daardoor meer stappen nodig zou hebben om dezelfde hoeveel kilometers te halen. Maar dit was andersom.
Wat ook verwarrend was, was dat we tijdens het lopen het stappen aantal in de gaten hielden en dat exact, accuraat, precies, stipt opging met de daadwerkelijke stappen die we maakten. Ook vergeleken we onze stapsnelheid. Per 10 stappen maakte ik er 1 meer. Het enige verschil was dat Luc hem gekoppeld had aan zijn telefoon, dus ook GPS. En de km op zijn horloge kwamen overeen met de km op de kaart.
Dus, de enige oplossing die we nog konden bedenken was mijn Fitbit ook aan de telefoon koppelen, GPS aan. Om te kijken of dit dan het verschil zou maken, maakten we een notitie van de gegevens (hoeveel km, hoeveel stappen) tot nu toe er geregistreerd was. We zouden dan in Putten, tijdens het bakkie, alles vergelijken en wat tabellen opstellen. Leuk. Ben gek op wiskunde.

Schermafbeelding 2018-10-21 om 18.07.17

Putten, de plek waar je nooit meer uitkomt. We hadden ons bakkie nog niet eens op tafel of ik pakte alles erbij. Ik vroeg aan een heel vrolijk meisje (“Ik heb mijn vest aan, dat mag eigenlijk niet, maar het is zo koud haha”) of ze pen en papier had, en snelde weer naar de tafel en pakte onze notities er bij.

Hoe zit het nou?

We hebben het stappenaantal en kilometeraantal verrekend tot hoeveel stappen per km. En daaruit het verschil van voor en na de tracking. Het bleek dat we daar eigenlijk niets aan hadden, want ná de tracking zette ik nog minder stappen per kilometer dan ervoor.

Schermafbeelding 2018-10-21 om 19.45.43

We hebben ook berekend op hoeveel stappen we zouden zitten als we in Zwolle aankomen, mits we op dit tempo en deze wijze doorgaan. Oeps, op 89.852 stappen. Of tenminste, IK zou daar op zitten. Want de stappen tussen Luc en mij bleven meer en meer uit elkaar drijven. Exponentieel.

Maar wat was nou de essentie? Wat was nou het probleem? De Fitbit telde accuraat de stappen. Dat hebben we getest. De km klopten ook precies als de GPS gekoppeld was. Dus alles zou in theorie kloppen. MAAR. Waarom klopten die stappen dan niet? En dat konden we niet links laten liggen, want vandaag ging het om de stappen. Als we zo door zouden gaan, zouden we in Zwolle nog ruim 10.000 stappen moeten zetten. En dat allemaal voor 12u vannacht. Want om 12u, veranderden we in pompoenen. En staan onze stappen weer op 0.

We kwamen op nog een punt. Luc en ik lopen als machines. We marcheren. We hebben een doel en we gaan. Het is echt bizar hoe wij op militaire manier wandelen. Effectief voor de km’s, maar niet voor de stappen. Want HOE komt het nou, dat wij minder dan 90.000 stappen doen voor 70km, terwijl gemiddeld daar 100.000 voor nodig zijn? Dat komt hierdoor. Wij maken grote stappen. En daardoor rekent mijn Fitbit minder km, omdat hij een pasafstand van 70cm berekent (gemiddelde bij 175cm lengte), maar onze pasafstand is een stuk meer. En de Fitbit van Luc wist dat, want deze had als controle de GPS, maar mijne niet. Helder. Nieuwe tactiek: heul relaxt op een nordic walking manier gaan lopen. En dat klinkt heel chill, maar dat is verdomd lastig.

Dus met die tactiek liepen we door. Even een broodje eten, naar de wc en go. Go go go! Oh nee, dus niet go go go, rustig aan.

09deb6f2-2998-4da7-b6f9-2e0515a58cb3
Hier op 48.219 stappen; zie ons nog lachen

Het lopen ging allemaal prima. We hadden het nog goed naar ons zin, noemden wat random bomen op die we zagen. Vroegen ons af of een berk misschien een verkleedde eik was, of een eik een berk die voor zwarte piet speelde. Dat soort dingen. We begroetten allerlei dagjesmensen en zongen liederen. La la la. De zon was al op en het werd al snel wat warmer.

Daar was Nunspeet, en we waren blij. We zaten al op ruim 40km (alles nog prima), en we hadden een paar uur in de bossen lopen struinen. Daar zijn geen bakkies, alleen bananen en wat liga-koeken. Dus gingen de schoenen uit. ‘Hallo goedemiddag! Mogen wij een bakkie?’-naar de bartender. Tijd voor nieuwe berekeningen!

Pff, ik werd er doodmoe van. Er klopte niets van. Helemaal niets. En het raarste was nog dat onze stappen zo verschilden, en ook niet beter werd. Luc had ondertussen al 6.000 stappen meer dan ik op zijn Fitbit! Helemaal gek werd ik. Ik kon er niet tegen.

En hoe kwam het, dat we rond de 50.000 stappen hadden en al op 40km zaten? Volgens de formule zouden we nu op 57142 stappen moeten zitten. Oké, we hebben tot Putten minder stappen per km gezet en na Putten hebben we de relax-methode toegepast. Dat ging ok, alleen we moesten ons de hele tijd weer op de rem gooien. Maar goed, 42km met 50.000 stappen. Dat zou betekenen dat we ongeveer nog eens 40km moesten lopen. Dat was nog (berekenen met gemiddeld 4 a 5 km per uur) minimaal 8 uur. En dat was exclusief pauzes én minimaal. Het was al 4 uur ’s middags! Dus HOE gaan we dit voor 12 uur halen? En HOE kunnen we dit zo misberekend hebben? HOE KAN DIT ZO’N VAGE DAG ZIJN?! Wat doen we fout?

Badges_Daily_55000_Steps-300x300

We hakten de knoop door: gewoon door naar Zwolle op de nordic-walking methode met veel en kleine stapjes. Daar gaan we kijken hoe laat het is en hoeveel stappen we nog moesten voor de 100.000.

En toen, toen sloeg het noodlot toe. Luc kreeg het in zijn hamstrings, hij kon geen stap meer zetten. Einde oefening.

Uiteindelijk 45km, bijna 11uur onderweg met 60.000 stappen op de teller. Yes! En we hebben al de route bedacht voor de herkansing: naar Den Bosch!

Tot dan en liefs,
Zora

Advertenties

Dag 2-4

weer: straffe wind, soms zon, maar ook regen 12°C overdag maar ’s nachts 5°C (voelt als -20°C)
dorpen: mantgum, boazum, snits

Lief dagboek,

Het gelukkigst word ik van dierenvriendjes. Zo had ik onderweg meteen allemaal koeienvriendjes en tijdens een bakkie kwam er een koeienkat op schoot gekropen. Dat was heel fijn.

Kattenvrouwtjes!

Dichtbij de route lag een natuurkampeerterrein. Dat is een stukje natuur, waar je mag kamperen. Er zijn faciliteiten zoals een wc, stromend (warm) water en eventueel een douche. Nu moet het leven altijd een beetje beroerd gaan*, en gaan veel kampeerijen dicht in september tm ehm april/mei?. Welke gek gaat ook in deze kou een tent inkruipen uit vrije wil? Helemaal koekoek, als je het mij vraagt.

Dit natuurkampeerterrein was een appelboomgaard bij een stel in de achtertuin. Ze wilden voor mij zeker een uitzondering maken en ik had de gigantische boomgaard tot mijn beschikking. Trampoline, kippen, boogschietbaan, konijnen, schommels, allesch!

De tent staat niet onder een appelboom en ligt ook niet op gevallen appels, beide heb ik erg goed in de gaten gehouden

Toen m’n tas af was, gooide ik ook meteen mijn schoenen de lucht in. Alles uit. Frisse lucht. Ik maakte een rondje door de boomgaard en doordat alle appels al geraakt/geplukt waren, waren de bomen vrij leeg. Maar er lag genoeg op de grond. Als een appelmoesmaker gleden de appels door mijn tenen. En heel bizar gevoel, maar wel grappig. Druivenstampen, appelstampen – joh.

Het echtpaar maakte een praatje met mij en ik met hen. Ze lieten mij de appelsap proeven die ze hadden laten maken van de appels. Het was zelfs nog een beetje warm. Alsof ik appeltaart dronk! Zo lekker.

Het wordt alweer vroeg donker en heb met een sterrenkaart nog even het heelal bekeken. Geen zorgen, alles was er nog.

Nagellak is overschat.

Ik zie er een beetje tegenop om weer m’n tent in te kruipen vanavond want het was echt heel koud vannacht. Maar dat is vanavond pas, eerst even goed eten en warme chocomelk drinken. Heb de blikken bonen al ingeslagen en ook genoeg bananen aan m’n tas hangen.

Liefs,
Zora

* Jan Stam

ps: door de kou/natheid heb ik afgelopen nachten niet kunnen slapen en heb ik besloten een andere keer het pad te hervatten, omdat het in mijn tent niet te doen is jetzt.

Dag 1

weer: wat wolken, wat zon, frisse wind 14°C
dorpen: ljouwert (leeuwarden)

Lief dagboek, dag luitjes,

Deze doorgewinterde pelgrim gaat weer op pad. Met 10kg schoon aan de haak op mijn rug, treed ik in mijn heerlijke LOWA’s (deze heb ik in St Jean gekocht, kun je nagaan hoeveel km’s Spanje en Duitsland ze hebben getrotseerd en nog steeds een goede zool).

Het ophef-hebbende cultureel internationaal beeld.

Ik ben in Ljouwert. Onze Friese hoofdstad. Daar ben ik om te beginnen aan het Elfstedenpad. Een streekpad van 283km door Friesland. Langs de sloten waar de Elfstedentocht loopt. Langs de elf steden waar men een stempel moet halen. Ja ja!

Thuis heb ik mijn tas gewogen. Dat heb ik ooit eens gedaan in Frankrijk toen ik daar beland was. Er kwam -met eten en water- 15kg uit. Daarna heb ik tegen iedereen die het (niet) wilde horen geklaagd over hoe zwaar de tas is en dat ik er echt iets aan moet doen, maar ik echt niet weet wat ik thuis moet laten, want ik heb al zo weinig mee! Maar goed, het is dus 10kg. Gisteren gewogen. Niets 15kg. LEUGENS LEUGENS LEUGENS!

Ooit ben eens in Leeuwarden geweest. Misschien twee á drie keer in mijn leven, maar kan er weinig van herinneren. Ik haal de hele tijd Groningen en Leeuwarden door elkaar en dan foei ik mijzelf. Want in Groningen praten ze Gronings en in Leeuwarden praten ze Fries. Alleen volgens mij praat het merendeel in Leeuwarden geen Fries, want ik heb het nog nauwelijks gehoord.

Ik slaap in de cel vannacht.

Even voor de record, er stroomt Fries bloed door mij. Namelijk mijn gehele moederskant is pure blood Fries en SC Heerenveen is mijn oma haar ‘clubje’. Fries hoor ik al mijn hele leven om mij heen. Maar… ik spreek er 0 van. Het is toch zo dat als je een nieuwe taal leert, je begint met het te begrijpen, dan woordjes gaat stamelen en zo spelenderwijs met vallen en opstaan een taal leert? Bij mij niet. Met Fries bedoel ik. Spreken en schrijven in het Fries, niet te doen. Houd op met me! Hele erge frustraties, het lukt me gewoon niet! Ach ja… dan maar niet. Joe.

Morgen als de eerste haan begint te kraaien, gaan de eerste kilometers gelopen worden. Na een bakkie en ontbijten natuurlijk. Stapelen. Op naar Snits, de volgende controlepost. (Ja, er wordt hier ook gestempeld tijdens de route. Zoals het hoort.)

In protte leafde,
Zora

het Grebbeliniepad

Een wandelpad dat begint bij water en eindigt bij water. Daar moeten we meer van weten!

Schermafbeelding 2018-08-19 om 18.09.56.png
De Route

Het Grebbeliniepad loop dwars door de mooie straatjes van Amersfoort en dat was een makkelijke opstap om dit pad eens te bewandelen. Ik heb dit pad gelopen vanaf Amersfoort naar het zuiden.

In totaal is het pad +- 90km. Tenminste, dat zegt Het Internet. Sommigen zeggen 85km, anderen 95km. Misschien loop ik het pad eens in totally en zal de GPS eens aanzetten. Eigenlijk had ik dat best kunnen doen voor dit artikel. Niet gedaan; helaas.

Enfin, de Grebbelinie. Dat is een stukje geschiedenis:

De geschiedenis en achterliggende gedachte is bij dit wandelpad zeer de moeite waard om je in te verdiepen. Je kunt het wandelboekje kopen OF een QR-app downloaden (zodat je onderweg bij een bunker, een boom of een eekhoorn de QR-code kan scannen en info kunt krijgen -wij hadden deze geavanceerde technologie niet tot onze beschikking-), maar je kunt ook even de moeite nemen de wikipediapagina van de Grebbelinie te lezen.

IMG_1081
‘Volg het pad, en het zal u leiden door het donker’

Ik heb gekozen voor de optie die hierboven niet wordt voorgesteld; de middelbare school. In Amersfoort (en Leusden) is de Grebbelinie een begrip. Nee, dat is overdreven, maar ik heb serieus wel les gehad over de Grebbelinie toen ik op school zat. Mijn opa en oma woonden bij de Verdedigingswal en ik ging er vaak met de hond wandelen. Zo krijg je toch wat mee.

De Grebbelinie is een verdedigingswal tussen de Nederrijn en het IJsselmeer. In 1745 begon de aanleg aan om Nederland te verdedigen tegen De Vijanden. Het is een paar keer gebruikt in een oorlog (tevergeefs) en sinds midden de 20e eeuw is het een monument-isch. In 2014 is de hele linie gerenoveerd.

De hele historie zie je terug tijdens het bewandelen van het pad. Je loopt langs verscheidene bunkers, ziet de stervormige linie en natuurlijk dat je ongeveer de hele weg op een verhoogde wal loopt langs het water.

Sowieso vind ik het Valleikanaal een prachtig stukje natuur. Het is heel toegankelijk om langs te fietsen (er loopt een fietspad langs), je kunt er kanoën en er zit een fijn theehuis (daar hebben we lekkere appeltaart gegeten).

IMG_1046.JPG
Ben gek op schapen

Flora & Fauna

Het Grebbeliniepad heeft een hele verscheidenheid aan dieren en planten. Een groot deel van de route loopt over de wal naast het Valleikanaal waar schapen grazen en bivakkeren. Je moet ook door verschillende hekjes klauteren zodat de schapen niet weg kunnen lopen.

Doordat er veel bebossing is, is er ook kans om in aanraking te komen met eekhoorns, diverse vogels, kikkers, padden en sprinkhanen. Ook groeien er volop bramen langs de weg míts het seizoen is (na-zomer). Ook vind je oa de meidoorn, lijsterbes en vlierbes. Er groeit De Eik, De Berk en De Treurwilg. Natuurlijk nog meer bomen maar deze waren onze favorieten die we herkenden.

Na een kleine twintig kilometer plofte we tussen de schapen om een broodje en wat meloen te eten. De schapen zijn nieuwsgierig en ik wilde iedere schaap even knuffelen. Dat was misschien iets te veel van het goede.

EINDOORDEEL

Dit pad is fantastisch. Je loopt 85% over onverharde wegen, wat eigenlijk dit pad al tot een succes maakt. Ik vind het een mooie omgeving, fijne natuur. Veel dieren en genoeg ruimte voor een bakkie. Dat is heel belangrijk natuurlijk.

IMG_1070.jpg
“Ga je mee wandelen?” “Alleen als jij de boterhammen smeert.””Neem jij dan een paar pakjes Wicky mee?” “Ja, dat is goed.” “Deal.”

Dag 23-25

weer: echt hittegolf hier in europa 33°C
dorpen: wenen

Süßes Tagebuch,

Er is een hofje midden in dit hostel met een groot schaakspel. Drie jongens staan er omheen. Eentje heeft de leiding en legt uit aan de twee anderen hoe het werkt:

“Het paard mag alleen recht en dan schuin, de toren mag alleen recht en de koningin mag alles.”
“Huh, hoe bedoel je recht en schuin?”
“Gewoon, zo.”
“Oh ja. En de pionnen?”
“Die mogen een stapje naar voren en schuin slaan. Snappen jullie het?”
“Ehhh…”
“Laten we spelen.”

Soort Jiskefet met stiften. Ze bakten er niets van en de Leider snapte het spel volgens mij ook niet.

Hofje waar ik uren kon lezen met een fles grapefruit-drink

Ik ben in Wenen. of Vienna. of Bésc. of Wien. Allemaal goed. Allemaal Wenen.

Of eigenlijk allemaal Wien. Want het is ook Wiener Schnitzel. Snap je?

Huh maar Wenen is toch niet meer het oost-blok, Zora?

Nou en. Er zit wel ‘oost’ in Oostenrijk. Dus telt gewoon.

Het is meteen duidelijk dat Oostenrijk niet meer het Oostblok is. Het straalt geld uit, dat Wenen. En Mozart. En koffie. En mooie gebouwen. En geld. Geld geld geld.

En ik heb niet zoveel er over te vertellen. Normaal stromen de verhalen en ervaringen uit mn vingers zo op papier. Maar tja.. Wenen. Mooi hoor. Maar wat moet ik er nog over zeggen? Een van de redenen dat ik terug naar NL ga.

Ik heb de bus naar Wenen gepakt omdat ik via Wenen de bus naar Amsterdam kon nemen. Ik kon óf in een keer door met overstap van vier uur op … Wenen, maar dan kan ik net zo goed even een hostel pakken.

Wenen is mooi, natuurlijk. En het hostel is tof. Blabla. Maar het is wéér een mooie stad, wéér mensen, wéér een kathedraal (deze neogothische kerk is bijna exact hetzelfde als die in Keulen, alleen dan kleiner), wéér pleintjes, wéér mensen, wéér rondkijken, wéér een mooi beeld in de fontein, wéér spannend waar ik terecht kom, wéér mensen, wéér koffie drinken op een terrasje, wéér mn handdoek drogen over de railing van m’n bed, wéér vertellen dat ik uit NL kom en niet uit Zweden, wéér een kathedraal, wéér mensen, wéér een stad, wéér dit en wéér dat.

Mooie fonteint en harde windt

Ik ben niet meer enthousiast, terwijl ik in fcking Vienna ben! Dus. Dat is niet goed. Ik neem het voor lief. En dat is gevaarlijk.

Vandaar.

Tschussies,
Zora

Dag 21-22

weer: warrum 33°C
dorpen: buda/pest

Szia!

De host van het hostel is half Nederlands en ging opsommen wat ze zo tof vond aan Nederland. Bitterballen, HEMA, Etos, Albert Heijn. Ze had een OV-chipkaart en een bonuskaart. Soms zei ze dingen als ‘These two girls in room 9, they are really kontje kontje!’. Ik dacht toen aan een overdreven geile neuken- alles-wat-op-hun-pad-komt meisjes. Niets was minder waar en ‘kontje kontje’ is de ‘koekoek’ van de jaren zestig in Nederland. Ik heb er nog nooit van gehoord, maar het klinkt leuk.

Cliché 1

Het is een beetje alsof ik in Scandinavie ben en helemaal in de war. Hongaars klinkt een beetje scandinavisch-achtig met de mooie melodie. Maar na de talenstamboom er weer bijgepakt te hebben, is het familie van het Fins. Het is binnen het Oeraals, de tak van de Finoegrische taal. Estisch valt ook onder deze familie.

Ik voel een A1formaat-project opkomen met duizenden strepen en talen en voorbeelden met potlood en kleurtjes. En stickers. Altijd stickers.

Mijn nieuwe kamergenoten voor de twee laatste nachten hier waren prima te overleven. Het zijn drie meisjes uit The South of England, ze praten heel veel en hard maar ze houden gewoon hun mond als ik zeg dat ik wil en ga slapen. Wat is dat toch met die UK-kids?

Cliché 2

Op woensdag heb ik de hele na-middag doorgebracht in een hipster koffietent met gloeilampen aan een touw, cactussen, quasi-minimalistische inrichting en kleedjes op de grond. Er stonden racefietsen voor de deur en er waren veel jonge mannen met hun Apple MacBook serieus-kijkend dingen aan het doen.

Ik zat/lag op een hele mooie bank met een goede koffie het laatste boek van Harry Potter te lezen toen het weer eens gebeurde. Een kind staarde mij aan.

Waarom weet ik niet, maar kinderen kijken altijd naar me. Ze staren naar mij, vanuit elke hoek. Als de buggy voorbij is gelopen kijken ze vaak nog om het hoekje. Wat is dat toch? Is dat een goed ding of slecht ding? Is het zoiets als honden die vaak naar je blaffen? Of gekkies je vaak aanspreken?

Cliché 3

Ik kon niet meer lekker relaxt m’n boek lezen, ik werd helemaal zenuwachtig van het kind. De moeder glimlachte naar mij en begon tegen het kind te praten, maar ik kon het niet verstaan, want het was Hongaars. Ik besloot te lachen naar het jongetje en deze begon meteen terug te lachen en te zwaaien. Nu wist ik al helemaal niet wat ik moest doen. Moest ik doorgaan met de interactie of het hier bij laten?

Dat was het verhaal. Tijdens mijn overdenkingen van wat-te-doen, stond mama op, want mama had haar koffie op. Gelukkig, want ik voelde mij bekeken en dat trek ik slecht. Zelfs van een kindje van… weet ik niet.

Szeretettel,
Zora

ps: een van de weinige programma’s (misschien wel de enige), die ik kijk en volg is De Slimste Mens en dat is weer begonnen!

Dag 19-20

weer: warm, blauwe hemel 31°C
dorpen: boedapest

Édes napló,

Hongarije. Het land van… ja van wat eigenlijk. De eeuwige moeilijke taal, daar denk ik aan bij Hongarije. Ik heb van horen zeggen dat Hongaars een van de lastigste talen is om te leren. Dat je regels in de grammatica hebt waarbij er meer uitzonderingen zijn dan daadwerkelijk regelvolgend. Koekoek!

Als je iemand wil bedanken zeg je ‘Kus’. Dat vind ik lief.

Op de brug tussen Buda en Pest

Nee, maar goed. Hongarije dus. Het land van de Donau, de Florint en de goulash (dit is géén stoofpotje!). Het land van Palinka, paprika (iel) en porselein. En Hongarije heeft veel meer te bieden.

De weg naar Hongarije was weer eentje waar ik een bladwijzer bij heb gelegd. Dwars door Slowakije, waar ik een heerlijk bakkie heb gedronken, en dwars door de bergen. De chauffeur was echt krankzinnig. De polskibus is echt een grote bus, maar deze man hè, deze man reed alsof hij in mini zat. We scheurden door de bergen, door de bochten, met een grafsnelheid. Ik heb meermaals mijn testament in de cloud gegooid voor het geval dat. Ik heb de adrealinekickfestijn in Boedapest afgezegd, dat heb ik niet meer nodig. Genoeg adrealineshot gehad voor deze week.

Ik heb de afgelopen weken Engels, Duits en wat woordjes Pools gesproken. Eigenlijk geen tot weinig Nederlands. Maar stiekem toch wel. Zo betrapte ik mijzelf op de vraag: “Do you need the receipt?” het antwoord: “No, hoor.” zeggen. Ik deed daarna maar net alsof er niets gebeurd was. Vaak genoeg zeg ik ‘joe’ als ik wegga. Of ‘doei’. Ik vind het ook erg leuk om op een vraag “Zeg ik niet”, te zeggen om vervolgens gewoon in het Engels antwoord te geven. Erg komisch, althans, ik vermaak mij prima met mijzelf.

De Donau en haar schepen

OK EN DAN NU EVEN WAT STOOMAFBLAZEN!

Hostels. Soms is het geweldig, soms is het ronduit klote. Altijd met anderen in een kamer slapen, de eeuwig bezette wc, nat wc-papier op de grond, lampen in je gezicht.

Ik heb wel vaker luidruchtige mensen in mijn kamer, maar dan denk ik: dit hoort erbij, dan had je maar een hotelkamer moeten nemen.

Maar deze keer, deze keer trok ik het echt heel slecht. Mijn eerste nacht in Boedapest was een hel.

Het is een tof hostel, mooi oud gebouw. Werkte een leuk meisje dat mij gave plekken vertelde en haar wandelavonturen met mij deelde. Allemaal prima. Als kamergenoten van de mooie ruime kamer (geen hoogslapers) waren vier jongeren uit The South of England. En van Schotland moest je dan scherp staan.

Het waren van die typische jongeren die op zuipavontuur gaan. De hele kamer lag onder de kleren en dingen. Allemaal prima, moeten ze zelf weten, zolang mijn bed maar leeg is en blijft.

De hele avond bleven ze maar praten. Praten praten praten, met hun harde Britse stemmen. Om 23:00 zijn ze vertrokken, deden keurig de lampen uit en de deur dicht (de enige keer dat ze de deur achter hen dicht deden, en ik lag bij de deur.) Eindelijk kon ik slapen.

Om 4u in de ochtend kwamen ze terug… luid pratend en bonkend kwamen ze de kamer binnen en ik hield het niet meer. Ik zei boos dat ik lag te slapen, nu weer wakker ben en het fcking midden in de nacht is! Oh sorry sorry… HOEZO SORRY DAT KUN JE TOCH ZELF WEL BEDENKEN, STELLETJE SUKKELS.

Natuur in Slowakije

Toen zijn ze gaan liggen maar om 6 uur werden ze weer wakker, praten weer heel hard tegen elkaar en gingen luidruchtig hun spullen inpakken, want ze moesten om 8u de bus hebben. Ja, en hun spullen liggen natuurlijk overal! En maar weer praten en de kamer uit en in en uit en bonk bonk. En ik was zo boos dat ik mijn mond maar hield omdat ik veel agressie voelde en ik wist dat ik mijzelf niet in bedwang kon houden. Dus tot tien tellen en op de ademhaling letten.

Het meest boos was ik om het feit dat ze toch wisten dat ze in een hostel sliepen? Dat er meer mensen waren? Dat je toch na een bepaalde tijd tot een bepaalde tijd stil bent?! WAT IS DIT?!

Ik was zó boos. Dat heb ik tijden niet gevoeld.

Om 7u waren ze weg en heb ik tot 10u eindelijk geslapen. Daarna heb ik een plens water in mijn gezicht gegooid en mijzelf bewogen tot de woonkamer waar ik een kop koffie pakte en zuchtend op de bank plofte.

“Goedemorgen! You are Zora right?” hoorde ik. Verbaasd keek ik op. De host van het hostel, ik had haar nog niet gezien, wist wie ik was. Ik voelde meteen een geluksmomentje. Ben gek op persoonlijke hostels. Ze vroeg of ik goed geslapen had en ik besloot maar even al mn frustratie er uit te gooien. Ze grijnsde en zei dat ze ook blij was dat die UK mensen (er zaten er nog meer in de andere kamer) weg waren, ze waren super luidruchtig en ze luisterden naar niemand. YES ERKENNING! En toen voelde ik me weer ok. Nee, gelogen, maar ik voelde me wat rustiger.

Nu heb ik ergens lekker ontbeten en koffie gedronken en ga stukje wandelen. Toen ik een klein meisje was -net 18, maar dat was toen heel oud-, ben ik al eens hier geweest maar ik herinner mij er niets meer van. Ben benieuwd of ik dingen herken.

Szeretettel,
Zora