Dag 94-96 Léon

weer: zon 25°C-30°C, ja nog steeds
afstand: 33/36/33
dorpen: bercianos del real camino, arcahueja, villar de mazarife

Lief dagboek,

Ik kom al twee weken lang zo ongeveer elke dag dezelfde Koreaan tegen. Hij lijkt zestien, is mega schattig en iedere keer als hij me ziet buigt hij, zoals alleen Koreanen kunnen. Hij heeft na het douchen altijd een streepjes t-shirt aan wat hem nog schattiger maakt. En iedere keer als ik hem zie krijg ik een Awww-gevoel. Een mix tussen zieligheid en schattigheid. Want hij kan geen Engels en heeft nooit contact met mensen. 

Zondag passeerde ik hem weer eens en zeiden we hoi. Zoals altijd. Hij buigen en ik zwaaien. Hij zei, of brabbelde eerder, dat ik altijd zo snel loop. Ik vroeg waarom hij altijd zo bepakt loopt. 

Dat zal ik even uitleggen. Op een of andere manier zijn hier heel veel Koreanen en lopen ze allemaal, terwijl het bijna dertig graden is en de zon vollop schijnt, met lange mouwen, lange broeken, soms handschoenen en hoeden met een nekschot op. 

Ik wees naar de zon, zei ‘hot’ en ‘warm’ en wees daarna naar zijn lange mouwen. Hij stroopte zijn mouwen op en ik zag zijn witte arm en bijna vuurrode handen. Oeps! Ik dacht dat ik een albino was maar blijkbaar kunnen die Aziaten er ook wat van. Dat was het gesprek. 

Toen kwam ik hem maandag weer tegen. Op een lang eeuwig grindpad naast een grote weg. Verdikkeme, dacht ik. Hij loopt ook veel! We hebben samen wat opgelopen en geprobeerd te praten. Hij komt uit Korea, heeft al zo ongeveer de hele wereld gezien en is geen zestien maar zesentwintig. Leuk hè. 


Ik had mij voorgenomen om na de rustdag in Burgos rustiger aan te doen in verband mijn bloeddoorlopende open wonden met pus op mijn voeten. Dat is mislukt. Ik nam mij iedere dag voor er maar twintig of vijfentwintig te doen en zoals jullie kunnen lezen bovenaan ieder blog, waar ik braaf mijn feiten bijhoud, heb ik iedere dag tussen de 30 en 38 gedaan. 

Maar HOE DAN OOK, ik loop blaar- en wondloos rond. Dansend op mijn schoenen. Op een of andere manier herstelt mijn huid zo goed dat ik na een dag rust en drie dagen teva’s zonder pijn kan rondlopen. Mijn huid is rustig en dicht. Héérlijk! Knallen maar weer. -Nee, Zora doe nou maar rustig aan en houdt het onder de 40km!-


Sekte. Een grote Disney familie. Dat is het hier op de camino. 

Zondagavond sliep ik bij een kerkelijke instelling gerund door vrijwilligers. Pelgrims krijgen hier een bed diner en ontbijt voor wat je kan betalen. De donativo, zo geheette. Er werd een mega grote pan linzensoep met aardappel en vlees gemaakt. Salade met tonijn en brood. En natuurlijk een fles rode wijn. Met zestig man, en dertien nationaliteiten!, zaten we in een eetzaal. Nadat iedereen het eten op had kwam een vrijwilliger voor staan en begon een soort van apeech. Hij riep alle nationaliteiten een voor een naar voren om een lied in diegen zijn taal te zingen. 

Ja, het is echt gebeurd. En ik kan je zeggen, het was tof. In het begin was iedereen verlegen en bescheiden. Maar op een gegeven moment hing er een super relaxte leuke sfeer. We gingen pas om elf uur naar bed. 

Pas, want hier is het negen uur wel bedtijd. Wat wil je als je om zes uur opgaat om een hele dag te wandelen. Dat is even anders dan thuis! Daar begon mijn dag wel eens om acht uur s avonds tot zes uur s ochtends. 

De weg tussen Burgos en Léon is vlak.

Het lopen gaat zo lekker. Mijn lichaam voelt sterk. Na 38km heb ik het wel gehad, maar mocht een albergue vol zitten kan ik er nog wel tien. Wauw. Dat voelt goed!

en toen
toen zag ik jou

Nee, even geen Frank Boeijen.

En toen kwam ik in Léon. Wat een geweldige sfeer hangt er. Leuke pleintjes en terrasjes. Ik besloot er niet te blijven naar er doorheen te lopen na een lunchbreak en bezichtiging van de kathedraal.

Op het plein kwam ik nog een Zwitser tegen die thuis is begonnen en in heel Frankrijk de trein had genomen, een Duitse hippie die ik weken niet had gezien en een Jeruzalemse gast die van iedereen hield en alle koffies betaalde. Prima. 

LEON

Nu zit ik in een gelikte tuin die zo van de Belgen had kunnen zijn, kort gemaaid en strak bijgehouden. Praat met wat Duitsers, hè want mijn Duits is toch al zo goed, en een koreaan, oh nee amerikaan?, vroeg of hij zich met het gesprek mocht bemoeien nadat ik zei dat iedereen naar perfectie streeft maar dat perfectie niet bestaat en daarom het niet gek is dat mensen zo vaak depressies en burnouts hebben tegenwoordig (ja ik was echt in m’n nopjes). Hij wilde zeggen dat perfectie wel bestond: Jezus Christ. 

Ok later!

Advertenties
Dag 94-96 Léon

3 gedachtes over “Dag 94-96 Léon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s