Dag 13-14

weer: afgekoeld, wolkerig maar ook een zwakke zon 18°C
dorpen: köln, bonn

Lief dagboek,

Ik ben alweer twee weken onderweg! Koekoek. Nou goed, ik zeg wel ‘al’, maar voor m’n gevoel ben ik al veel langer weg. Stel ik zou nu weer thuis zijn, dan ben ik maar twee weken weggeweest! Das niets.

Allemaal relatief natuurlijk, dat snap ik ook wel. Maar het voelt alsof ik al maanden de wereld aan het verkennen ben.

Kilo aardbeien langs de kant vd weg gescoord

In Keulen was het echt een gekkenhuis. Het was Hemelvaart maar kan mij niet voorstellen dat er daarom zo veel dronken mensen door de stad liepen. Het leek ook wel alsof iedereen aan de drugs zat. Allemaal luidruchtige mannen, dansende vrouwen en harde muziek.

De Dom van Keulen is gigántisch. Mijn hostel zit om de hoek en toen ik het gebouw zag, woow. Je weet niet waar je moet kijken. Het is neogotisch en helemaal theatraal over de kop. Van binnen was het even theatraal, dramatisch en druk. Druk ook van de mensen. Poe. Veeeeel mensen!

Ik lees nu ‘Kruistocht in Spijkerbroek’ (dat had ik nog nooit gelezen) en het gaat over pelgrims, Speyers, Keulen en de Rijn! En de middeleeuwen maar daar ben ik nu niet.

In de hostelkamer waren vier anderen jongens en een ervan kwam uit Boedapest en was opera-zanger. Hij heeft ons een voorstelling gegeven en het was echt fantastisch. Hij ging er bij staan en zijn hele gezicht liet zien dat hij in een andere wereld was. Het werd bijna ongemakkelijk in de kamer toen hij klaar was met zingen, maar dat was volgens mij meer omdat iedereen het prachtig vond.

Woest ding!

Ik vind het leuke aan hostels, en trouwens ook op de camino Frances in Spanje, dat je zo veel nationaliteiten tegenkomt. En dat je er dan achterkomt dat je helemaal niet zoveel verschilt van elkaar. Maar ook weer gigantisch wel.

“So where are you from? Sweden?” Dat vragen ze altijd aan mij. Alsof daar enkel en alleen de blonde vrouwen wonen. Er wordt wel eens gezegd -door Nederlanders- dat ik juist een heel Fries (dus NL) hoofd heb. Maar goed, Fries staat los van Nederland hè en misschien wel meer in contact met de Noorse Germanen. En dan kan de heer Baudet wel zeggen dat we trots moeten zijn op onze Nederlandse nationaliteit, ik vind het altijd een beetje stom om nadat ze ‘Zweden’ hebben gegokt, ze te melden dat ik uit Holland kom. Maar dat is vast mijn oikofobie.

BAKKIE

De ochtend dat ik uit Keulen vertrok, heb ik er ruim twee uur voor gedaan ik de stad uit was. Niet omdat dat zo ver lopen was, omdat er een terugkerend fenomeen in mijn leven opspeelde: bakkies. Ben benieuwd wat Freud er over te zeggen heeft.

Keulen is ontzettend schattig en ik liep langs allerlei leuke koffietentjes en tja, daar heb ik een zwak voor. Bakkie hier, bakkie daar. Boekje er bij. Beetje mensen kijken.

Hier in Bonn is precies hetzelfde aan de gang. Oh dit leventje zit mij al gegoten. Bonn is ook weer prachtig en ik zit nu aan een bakkie aan een plein bij de kathedraal.

Maar goed. Ik geloof dat Koblenz (over een paar dagen) de laatste stad is dat zo dicht op de andere steden ligt. Daarna wordt het weer meer natuur en kleine dorpjes.

BAKKIE

Tot zover: Zora op avontuur in de grote steden van Duitsland am die Rhein.

Liefs,
Zora

Advertenties

Dag 12-13

weer: heel warm, zon en boven de 30°C. En toen kwamen de wolken 20°C.
dorpen: düsseldorf, leverkusen, köln

Lief dagboek,

Eigenlijk is het: ‘Lieve mensen,’ maar ook weer niet, want als ik het schrijf, vertel ik het aan mezelf. Dus eígenlijk moet er staan: ‘Lieve Zora,’. Maar dat zou helemaal raar zijn, want dan vertel ik mezelf wat ik meemaak, terwijl ik het beleef! Misschien vermoeden mensen (en de persoonlijkheden zelf) dat ik meerdere persoonlijkheden heb, maar dat valt wel mee. Ze zijn dan in ieder geval wel in contact met elkaar, want ze weten wat er speelt.

Poe, wat een begin. We gaan door.

In de dierenwereld zijn het vaak de mannetjes die zich theatraal gedragen… oh wacht.

In Düsseldorf heb ik de hele middag rondgedarteld, bakkies gedronken op de terrasjes en op de markt inkopen gedaan. Er moet namelijk wel wat gegeten worden op zo’n tocht. Stokbrood, brie, appels, bananen, komkommer, mueslireep-achtige repen en een blik linzen.

Ik loop weggetjes waar veel mensen langskomen. Voornamelijk fietsers. Sommigen zeggen vriendelijk gedag, maar de meesten niet. Die kijken óf voor zich uit (geforceerd negeren) of kijken mij heel erg geïntimideerd aan. Daar word ik een beetje chagrijnig van en ga ik, als ze voorbij zijn, in het wilde weg mijn handen en schouders ophalen en roep vragend tegen imiginaire vriendjes waarom iedereen zo naar mij kijkt.

Dan word ik zo chagrijnig soms, dat ik ook semi geïntimideerd naar hén ga kijken en ook geen initiatief neem voor een ‘hallo’. Maar daarna ben ik weer pissig op mezelf dat ik ik mij zo op de kast laat jagen en dan precies zo ben als die mensen. En zo wil ik niet zijn. Dus dat bedacht te hebben begroet ik iedereen. Of ze het nu leuk vinden of niet. ‘Gutenmorgen!’

Brie van de kaaskoning!

Ook kwam ik terecht in een kunstgalerij/leefgroep met ‘natuurlijke invloeden’. Zo zat ik in de tuin onder een bloesemboom terwijl er overal witte duiven rondfladderde, een jongen met een gitaar liedjes speelden en zong, terwijl drie papegaaien met hem meededen. Hij zei dat de papegaaien eind van de middag tot en met begin van de avond naar buiten mochten en hij dan altijd liedjes voor ze speelden. Er liepen twee witte pauwen rond. Eentje had zijn veren omhoog en het leek net een vrouw uit de jaren 20 die zich opgedoft had voor een feestje. Het was super mooi.

Het was een 17-eeuws boerderijtje en ze hebben alles gerestaureerd. Er was een moestuin, vogels, konijnen, katten (Yes!) en nog meer. Ook waren er duizend deuren zonder slot. Want ze leefden samen en aan privacy deden ze niet. Het is natuurlijk ook een imaginaire realiteit, dat privacy (jaja ik ben ‘Sapiens’ weer aan het lezen. Aanrader.)

Wat leuk, allemaal bloesems. FOUT! Allemaal spinnenwebben en iel iel eng.

Er zijn allemaal mooie oude gebouwen in Keulen en daar ben ik gek op. Straks het hostel zoeken, tas achterlaten, slippers aan en de mega woeste Dom van Keulen bekijken. Ik zag hem al op drie uur afstand!

Liefs,
Zora

Dag 9-11

weer: strak blauw, felle zon en 30°C
dorpen: xanten, rheinberg, moers, düsseldorf

Lief dagboek,

Ik denk dat ik verliefd ben op Xanten. Het is zo mooi en fijn stadje. Ik heb denk ik in de ochtend drie uur op het plein gezeten en rond gekeken. Naar de gebouwen, naar de mensen, naar de bomen en hoe alles beweegt. Het was prachtig. De blauwe lucht achter de kerktorens, de gekleurde gebouwen, de vlaggen, de paastak (?) in het midden van het plein – wapperend in de lichte bries.

#jeweet

Het weer is bizar tropisch. Al dagen loop ik in m’n korte broek, hemdje en een dikke laag zweet. De zon is sterk en schijnt de hele dag in m’n nek of in m’n ogen. Ik smeer mij drie keer per dag in, vooral mijn neus, om maar m’n best te doen. En tijdens een pauze zoek ik de schaduw op. Dat breekt mij best op merk ik aan mijn lichaam. Wennen? Doorzetten? Accepteren!

Het lijkt te gaan veranderen, zegt het internet. De wolken komen eraan, wat regen en de temperatuur gaat dalen tot 16°C. Nou, waarschijnlijk zeg ik overmorgen alweer wat anders, maar ik kan niet wáchten. Donderdag gaat het gebeuren.

Ik denk dat ik verliefd ben op Moers (heel polyamorous!). Daar kwam ik ook doorheen en er zat op een pleintje echt een fantastisch koffietentje. Beetje art nouveau style. Ze hadden een ontbijtbuffet en ik heb er uren gezeten en genoten. Het was heerlijk.

Is het een meer? Is het de zee? Nee! Het is de Rijn!

Jetzt was ik al vroeg in Düsseldorf. Ik had van te voren een cheapass hostel geboekt midden in de stad. Beetje rondgekeken en op terras gezeten. Dat is ook goed voor mijn lichaam, waaronder voeten, en geest. Al die impact en prikkels die ik op een dag krijg tijdens het wandelen… in de stad is dat dubbel zo erg dus even rustig nou.

Venus is er ook.

Wat ook is wat er is: ik ruik in Duitsland heel vaak een hele lekkere geur. Ik ben er helemaal van ondersteboven. Het is een beetje alsof er een mooie man (of mooie vrouw) zit met een heel aantrekkelijk luchtje op. Dat je buik er een beetje van begint te kriebelen. Ik ruik het regelmatig maar niet op logische momenten, dus kan de vinger er niet op leggen. Misschien ben ik het zelf. Maar dat lijkt me stug want ik ruik erg naar oermens.

Enfin, kusjes,
Zora

College: De Rijn

‘Zo leuk, Zora, dat je de Rijn loopt van monding tot bron, maar wat weten we nou eigenlijk over deze rivier?’

Terechte vraag. Dus even een belangrijk college gegeven door prof. dr. De Ruig.
he ho let’s go.

Het is de langste rivier van Europa. Niet helemaal waar, er is een langere maar die stroomt in midden Rusland, dat vind ik niet tellen.

De Rijn is 1233km lang en loopt voor 800km door Deutschland. Hij ontspringt op 1602m hoogte. (En dan bij Hoek van Holland is het 0m hè, dat snappen jullie wel.)

In NL verspreidt de Rijn zich over de Waal, de Lek en de IJssel en komt zo eens terecht in le Noordzee. (En er zijn veel meer kanaaltjes en beekjes waar de Rijn zijn water laat stromen maar dat laat ik even buiten beschouwing.)

In Zwitserland zijn er natuurlijk tig kleine stroompjes die bij elkaar voegen tot het eens een grote beek wordt, maar officieel is Lai del Tuma de bron van de Rijn. (Hier ga ik heen.)

De etymologie nog even: Rijn is afgeleid van Rīn (Oudnederlands) wat weer is afgeleid van Riñaz, dat is dan weer Oergermaans. (Ook interessant voor een vrijdagavond waarop je geen zin hebt om sociaal te doen: open Wikipedia en zoek alle talentakken uit. Waar het Frans, Latijn, Fries en Zweeds vanaf stammen. Heul tof.)

Zijn jullie er nog? Neem even een bakkie!

De Rijn heeft allerlei onderdelen zoals de Nederrijn, Middenrijk, Bovenrijn, Alpenrijn. Ik zal het bij ‘Rijn’ laten.

De Rijn is de grens van het oude Romeinse Rijk.

Leeftijd speelt geen rol, zegt men. Nou deze woestewatergleuf is toch al tussen de 14-16 miljoen jaar oud. Zou je niet zeggen hm? In het Mioceen en Plioceen lag de Rijn dichter bij de kust, toen was hij korter. Nou, de kust lag dichter bij de Alpen. Dat is het denk ik.

Midden de jaren zestig was de Rijn zo vervuild door de mensheid dat nagenoeg al het leven ín de Rijn verdween. Gelukkig is dit nu hersteld.

Even een citaat van Wiki: “Ook delen van het Maas-stroomgebied zijn door de Rijn gekaapt. Dit heet ‘stroomonthoofding‘.” !!!!!! De Rijn is dus helemaal niet zo’n lieverdje.

Zo. Genoeg feitjes en informatie. Hierna weer luchtige blogs over het blaren, zon en bakkies. Hopelijk hebben jullie er iets van geleerd. Aju!

Bronvermeldingen: alles is van de Wikipedia pagina. Koekoek.

Dag 7-8

weer: zon zon zon 22-25°C
dorpen: grieth am den rhein, honnepel, xanten

Lief dagboek,

Het is gebeurd. Deel 1 is klaar. Nederland, Aju! Naast afscheid van Nederland genomen te hebben heb ik de echte woeste Rijn omhelst en gezoend. De Lek, de IJssel en de Waal zijn samengevoegd en de Rijn is er uit voortgevloeid.

Ik kwam een man tegen met vier honden die hij streng toesprak. Hij vroeg wat ik aan het doen was, maar volgens mij interesseerde het hem allemaal niet zoveel en wilde hij graag zijn eigen verhaal kwijt.

Met m’n kruis op de grens

Hij vertelde over dat een paar jaar geleden een hele stoet van die ‘hele vieze mensen’ langs kwamen met piercings en buggy’s. Goh, wat waren ze smerig en eng! Ze hadden ook tattoo’s en gitaren. Bah, zo eng.

Ja, ik had het ook een beetje (piercings, red.), maar ik was gewoon een lieflijk christelijk meisje. Was ik al verlicht? Nee? Maar dan moest het toch wel gebeuren deze reis, als het de vorige keer niet gelukt was. Ook dat ik nu toch wel door moest hebben dat ik geleid werd door De Heer.

Ik had geen zin om uit te leggen atheïst te zijn en niet geloof in een pad dat God voor mij heeft uitgestippeld. Deze man wilde zijn verhaal kwijt en ik had niet het idee dat ik een gesprek met hem kon hebben over hoe ik er over dacht. Hij leek het inderdaad niet erg te vonden toen ik maar gewoon ‘hm hm wie weet’ mompelde, want hij begon alweer over de weg die ik moest lopen. Hij wist namelijk alles over dit gebied.

Eeuwige weg langs Emmerich

We namen afscheid en hij zei iets wat katholieken tegen een pelgrim zeggen, en ik liep weg. Ik was best geïrriteerd door de man merkte ik. En dat duurde wel een tijdje. En toen was ik er helemaal klaar mee en werd ik helemaal gek van mezelf. Ik heb een half uur geforceerd alles hardop opgenoemd wat ik in de natuur zag. Daarna was ik weer rustig.

Het weer is schitterend. Er zijn zelden wolken, dus geen kans op neerslag (dat is altijd vervelend met een tent). Ik ben mij goed aan het smeren met mijn albino-huidje.

In de tweede klas op de middelbare school gingen we met klas Duits naar Xanten. Dat vond ik een hele leuke mooie stad en ben er in de afgelopen jaren wel vaker heengereden. Nu ben ik er weer! Ik ben naar Xanten gelopen! Gekkenhuis. Ik zit in een jeugdherberg -die je veel hebt in Duitsland-, alles is schoon en keurig en goed georganiseerd. En met ommenabij 25€ inclusief eten is dat goed te doen voor een arme pelgrim. Ook ben ik er al lekker vroeg -12u- en ga ik m’n voeten omhoog leggen en lezen. Misschien muziekje er bij.

jetzt jetzt jetzt

Vannacht erg slecht geslapen doordat ik midden in een weiland sliep en de boeren de hele nacht dingen aan het doen waren en ik daardoor nogal alert was. Dat heb je met wildkamperen. Misschien straks even een tukkie doen.

Ik loop veel en maak lange dagen, maar mijn lichaam voelt erg fit. De tas voel ik nauwelijks en op wat rode plekjes op de hielen na, zijn mijn voetjes nog zoals die van een baby.

Wel moet ik weer wennen aan het alleen zijn en op pad zijn. Hoewel de vrijheid er is, kan ik er soms nog niet van genieten en mij er aan over geven. Dan verlang ik naar de geborgenheid van thuis. Maar dat is een goed teken, dat uit de comfort zone treden. Ik denk dat dat juist is wat ik zoek.

Liefs,
Zora

PS: ik ben in een brandnetel gaan zitten. Dat was vervelend.

Dag 5-6

weer: volop zon, frisse wind 17°C-20°C
dorpen: kesteren, arnhem, millingen aan de rijn

Lief dagboek,

Ondertussen heb ik de Lek verlaten en heb mij begeven tot de Nederrijn. Precies hetzelfde natuurlijk, maar toch een andere naam.

Bij Arnhem heb ik weer wat klimmeters gemaakt. Door de wilde bossen. Prachtig was dat, al heb ik mij weer gerealiseerd dat vóórdat de klim wordt ingezet de trui/jas uitmoet.

Voer

Geslapen in de achtertuin van een boer. Of eigenlijk niet echt een boer. Hij had twee koeien, duzend katten en een jonge herdershond. Hij had een hele grote tuin met allerlei plekjes, moestuin, plantjes, schuurtjes, boompjes. Ik mocht m’n tentje opzetten naast een overdekking (“Allemaal zelf getimmerd, hoor!”), en een oude stal had hij omgetoverd tot een iets-van sanitair hok. Het was fantastisch!!

De katten kwamen al snel mijn kant op en heb een uur met ze op schoot gezeten. Heb nu allemaal kleine wondjes op m’n bovenbeen door het piano spelen. AGOSSIE!

Vriendje

Ook ben ik al een pelgrim tegengekomen. Alleen was hij op de fiets en ging de andere kant op, naar Santiago. Maar toch. En hier in Millingen een vrouw die het Pieterpad liep. Zo kwam ik de afgelopen dagen geen enkel wandelaar tegen, zo wordt het een sekte!

In Arnhem heb ik overnacht bij het StayOkay hostel. Het was erg fijn om de hele avond op een bank te liggen en m’n boek te lezen. Beetje ouwehoeren met die en een ander. Het was inclusief een heel uitgebreid ontbijtbuffet. Ja ja stapelen met dat eten. STAPELEN!

Omdat het StayOkay hostel gevestigd is in Noord-Arnhem, ik twijfelde daarom ook om er niet te gaan -niet zo dicht bij het water-, moest ik door Arnhem lopen om weer bij het water te komen.

In de stad zag ik een koffiezaakje met een terrasje in de zon en dat verleidde mij tot een pauze. En met reden! Ik kwam in gesprek met twee vrouwen en dat was heel inspirerend en ik ging met een heel warm en goed gevoel weg.

Hier lach ik nog, maar hierachter de Arnhemse bergen!!1!

OHJA DE IJSSEL HEEFT ZICH BIJ ONS GEVOEGD! We zijn nu twee man sterk en de Waal is er ook al bijna. Bam. Dan wordt het volop water. De volledige Rijn.

“Hey, ga jij naar santiago de composding?”
“Nee, ik loop naar Rome.”
“Oh ja. Maar je hebt toch ook dat andere… die Santiago de composting.”
“Santiago de Compostela. Dat heb je ook ja. Alleen dat ligt in Spanje en Rome ligt in Italië.”
“Ja ja.”

Joe.

De temperatuur loopt tegen de 20°C en het zweet staat alweer op m’n rug. Lekker plakken. Goed insmeren en accepteren die handel. Ode voor de oermens en de oergeur in ons! Ook ben ik heul erg ongesteld, dus de dameskrampen zijn ook aanwezig. ‘Just keep swimming just keep swimming just keep swimming!’ En blijven lachen hè.

Liefs,
Zora

PS: morgen de Duitse grens over!

Dag 4 – eReader

weer: zeg maar niets meer
dorpen: wijk bij duurstede

Lief dagboek,

img_4777
De druppels slaan de pagina om

Thor is bezig geweest, al het testosteron dat door de hemel schoot. Waarschijnlijk kan hij het niet zo goed hebben om de aandacht te verdelen. Hij is slechts een Noorse god en zijn grote vriend Hulk heeft veel beste skills. Enfin, macho gedrag, daar hebben we maar mee te dealen op Aarde.

Ik geloof dat het vanaf nu allemaal maar beter wordt. Zon, richting de 25°C. Dat klinkt allemaal wel ernstig goed. Tijd voor een verhaal. Het verhaal over het elektrisch boek.

Mijn eReader
Ik heb voordat ik wegging een eReader aangeschaft en daarop allerlei boeken verzameld. Het was namelijk nogal een dingetje, Zora zonder boeken. Tijdens mijn wandeling naar Spanje had ik drie route-boekjes mee en ook twee leesboeken. Dat waren natuurlijk heel wat kilogrammen die ik koppig met mij meesleepte.

Ik overwoog om geen enkel boek mee te nemen, geen schrift om te schrijven en geen smartphone. Zodat ik volledige in het niets zou worden gedompeld en daar maar mee te leven had. Het leek mij wel een mooi iets, zo als paradox tot het hectische leven in de stad. De drukke geest snakt naar meer en meer, prikkel na prikkel. Ik word er moe van en wil er vanaf, maar dat vind ik lastig. Want als het binnen handbereik is, zeg dan maar eens nee. Maar als er niets voor het grijpen ligt, ís het niet anders. En daar ga ik goed op.

Maar goed: zonder telefoon, zonder Sims en zonder vrienden, dat kon ik mij nog wel voorstellen. Maar zonder boeken? En waarom zou ik godennaam mijzelf zo in de vingers snijden, voor wie doe ik het? Waar word ik blij van: wandelen, buiten zijn, vrijheid en lézen; verhalen en kennis opdoen.

88954
Kiek dan

DUS. Rekensom gemaakt met dat ik toch wel minimaal 1 boek lees per week. En aangezien ik misschien eventueel wellicht pas over ruim een jaar weer eens in Nederland aanbeland… dat worden dan tegen de 60 boeken mee. Oeps.

Dat was het moment, precies daar. Ik werd zwetend wakker na een nachtmerrie waarin ik op een plek aanbelande waar ik mijn tent op zou zetten. Ik verloste mij van mijn zware tas en ik snakte naar een slok water en een stukje fruit, maar toen ik mijn tas opendeed zag ik alleen maar boeken! boeken boeken boeken Ik had geen enkel anders iets meegenomen dan boeken om te lezen. Geen tent, geen trui, geen zonnebril en geen tandenborstel.

Het was tijd. Tijd voor een eReader.

En nu heb ik er een. Ik vind het prachtig. Het leest heel fijn, soms vergeet ik dat het een Ereader is en wil ik de pagina omslaan om vervolgens mijzelf lachend over de kop te slaan. Het is praktisch, en praktische dingen zijn nu wat ik nodig heb.

Liefs,
Zora