Dag 91-93

weer: 28°C zon
afstand: 32/32/37
dorpen: hontanas, frómista, calzadilla de la cueza

Lief dagboek,

De afgelopen dagen kan ik omschrijven als: openspringende blaren. 

En ja dat is net zo funky als het klinkt. Ik heb in Burgos een paar dagen vrij genomen, anderhalf, en op teenslippers gelopen. Daarna heb ik drie dagen op mijn teva’s gelopen.

Mijn vleessokken en tevas sleuren mij door zware tijden

Dat is allemaal prima, want de oude wonden zijn redelijk genezen en rustig geworden. Alleen die rot teva’s hebben nieuwe ontwikkeld. Ook een huge one ónder m’n voet. Ik houd mezelf zo wel bezig inderdaad. 

Het is verrot. Want ik vind de drukke albergues al zo heftig. Geen privacy. Veel mensen in een ruimte. En normaal had ik dan het heerlijke lopen. Maar nu is dat niet meer zo heerlijk, door die stomme voeten. 

Op zaterdag kreeg ik de optie van óf 20km óf 37km. Er was namelijk na het dorpje voor 17km niets meer. En dat is vrij uniek hier op de Camino Frances. 

Overal bloemetjes!

Maar goed hé ik ben wel erger gewend. In Frankrijk hadden we soms zes kilo aan eten omdat er de aankomende zoveel dagen gewoon geen winkel was. 

Maar jézus. Die laatste 17km waren een hel. Ten eerste was het tussen 12-4 dat ik liep. Het heetst van de dag. Er was geen schaduw. De weg was rete saai. Mijn teva’s schuurden aan de onderkant van m’n voeten de nieuw ontstaande blaren weer open. Mentaal ging ik dood, en fysiek dus ook half. 

Nog 5km tot het volgende dorp en er was een schaduw plek en een kamper-iets met drinken. Ik smeet m’n schoenen uit, sokken uit, alle pleisters van m’n voeten en ben gaan liggen voor een uur. Even rust, voeten luchten en sokken drogen. 

Een kerk en daarachter de torens van de kathedraal in Burgos

Daarna heb ik besloten voor het eerst in vier dagen geloof ik mijn schoenen weer aan te doen. Wat ik bijna niet meer durf. Dat ging goed. Het voelde steviger, beter voor m’n voeten/benen/knieen. Morgen weer. 

En toen was ik EINDELIJK bij de refuge. Ik was zo blij. Bijna 40km gelopen in die hitte en met die rot voeten. Maar er waren geen bedden. Ik kon er niet slapen. NOU IK KON WEL JANKEN. Gelukkig was de hospitaleerman een komiek en hij bleek een grapje te maken. Even niet zeg. Zie je niet dat ik zielig ben en het zwaar heb?!

Daar ontmoette ik mensen die ik een tijdje terug al eens gezien had. Dat was wel gezellig. Ook ontmoette ik Paul weer. Een Brit die we in Frankrijk al eens ontmoet hebben. Hij is begonnen in Nevers, bij onze route in la France. Het was tof om met hem te praten over de verschillen hier en voor St Jean. Eigenlijk kom ik alleen maar mensen tegen die alleen in Spanje lopen dus dat was wel erg fijn. ‘Iemand die me begrijpt’, zoiets. 

Albergue in Hontanas, erg gezellig met bar. Dit is dus een leuke, kleinere herberg

Want het verschil, de feiten zijn dat hier overal pelgrims zijn. Voor je, achter je. EVERYWHERE. Op een etappe (+/-25km) zijn rond de twee honderd pelgrims denk ik. Om de vijf km is een albergue om te slapen. Vaak meerdere, overal barretjes in de kleinste stadjes want pelgrims. Alles is hier ingericht op de camino. Dat was er niet in Frankrijk. Laat staan Belgie en Nederland. In Frankrijk, als er al iets was voor pelgrims, sliepen we er alleen en soms kwamen we een andere pelgrim tegen maar echt niet meer dan twee op een dag. Maar hoe ís dat nou?

Nou, dat zeg ik niet. 

Anders. Dat is het woord. Want het is niet per se minder of beter. Ik vind het leuk dat iedere avond ik bekenden tegen kom die ik de afgelopen weken al af en toe zie. Iedereen hier doet hetzelfde en dat geeft een grote familie band. Overal zijn terrasjes en komen er gesprekken. Je bent nooit alleen. Ofzo. Ik denk dat je nergens een plek hebt waar er zoveel verschillende nationaliteiten zijn. (Veel Duitsers overigens. En veel Amerikanen: “Hai, I am John from the United States of America, Arizona”)

Maar soms is het ook echt om ziek van te worden. Overal zijn pelgrims! En jij bent ook een pelgrim dus praten zul je. En de herbergen, albergues of refuges -een pot nat. Met dertig man, als het niet meer is, op een zaal. Om zes uur wakker te worden gemaakt omdat je er uit moet. Waar ik in Nederland, Belgie en Frankrijk goed moest kaartlezen en puzzelen om de weg te vinden (wat ik heel leuk vind) loop je hier achter de pelgrims voor je of er staan zes gele pijlen die de goede kant op wijzen. 

Dus tja. Min en pluspunten. 

MET M’N STOK

Oh trouwens. In Burgos ben ik de kathedraal in geweest en heb er anderhalf uur binnengelopen. Wat een ding! Het is echt te groot. Niet normaal. Heeeeeel mooi en heeel indrukwekkend. Maar jeeeeee wat groot. Ik heb op de camino genoeg kathedralen, kerken en dingen gezien, maar dit was bijna te veel van het goede. Niet te doen. En heel commercieel. Alles was ingericht voor toeristen. Zonde. 

Als afsluiter: over twee weken ben ik in Santiago. En ondanks het verschrikkelijk tof is, kan ik niet wachten om naar huis te gaan! *smile*

Advertenties
Dag 91-93

Dag 86-90 Burgos

weer: donkere wolken om mij heen 23°C, wel droog en frisse wind
afstanden: 33/37/30/21
dorpen: azorfa, belorado, atapuerca, burgos

Lief dagboek,

Heftige tijden hiero. Ik ga als een speer. Om zes uur op en lekker wandelen. Misschien alleen iets te veel van het goede maar de finish is inzicht dus tja, gaan met die banaan. 

Troepjeswinkel…

M’n nieuwe schoenen zitten toch niet zo geweldig als ik dacht dat ze zaten en helemaal niet zoals m’n vorige paar. Ik denk dat de zooltjes niet goed gesneden zijn en bij m’n hiel, beide voeten, beide kanten van m’n voet heb ik blaren. Ze zijn huge en spatten soms open tijdens het lopen. Tijdens het lopen valt de pijn mee, maar ’s avonds en ’s ochtends is het niet prettig. 
Waar was die tijd voor Spanje dat ik -naast m’n voet dokter verhaal- nooit last had en gewoon m’n sokken inging en daarna m’n schoen aan deed? Ik ben ’s ochtends nu eerst een half uur bezig met pleisters en tape. 

Ok update: m’n voeten zien er niet uit en ik ben een beetje radeloos. Ze gaan steeds open, bloeden en kloppen ’s nachts. Ik ga maar even een dagje of twee rust nemen in Burgos en minder km maken, want ik kan prima door de (hele erge stekende o zo erge) pijn lopen, maar dat lijkt me geen winnende strategie. Ik heb teenslippers gekocht en laat de boel even luchten. Hopelijk helpt dat. Misschien toch iets te ver gegaan met die belachelijk veel km per dag van de afgelopen tijd. Oeps. Ach ja, nu voelt het wel alsof ik wat doe. Ik mag niet zeuren…

Na dagen hele beklimmingen is dit nu vlak. Of Nederland er dan zo uitziet… #buitenlanderskennennederlandnietbehalvededrugz

Vanmorgen stond ik even stil bij het volgende: het is … Juni!!

Juni!!! En ik ben begin maart begonnen. Dat was nog het koude lente weer en het is nu al juni! Zomer, vakantie, dingen. IK HEB VERDOMME TOCH AL 2100 KM GELOPEN. Over vier weken ben ik alweer thuis. 

Gekkenhuis. Niet te geloven. 

De architectuur verandert hier. Van schattige oude op heuvels-staande dorpjes zijn nu een beetje ghetto’s geworden. Ik wil er nog niet dood gev-, nee ik wil er nog niet geschilderd hangen, zoals mijn Belgen dat zouden zeggen. Het blijft Spaans dat wel. 

Burgos is een grote mooie stad. De kathedraal is echt intens intimiderend groot. Belachelijk zelfs. Wel prachtig en indrukwekkend. De pleintjes bruisen van het leven, dat is weer eens wat anders. Normaal kleine gehuchtjes met drie stoelen op het terras. Hier overal mensen en overal overal terras. 

Jeeeeeeuuuuwtje!

Mooie afwisseling dus. Ik heb Guust weer getroffen hier op de Frances en we zijn naar een museum ‘the museum of Human Evolution’ geweest. Want we zeggen wel hele tijd dat we het ook om het culturele doen maar verder dan kerken bezoeken en genieten van de architectuur komen we eigenlijk niet. Hier in de buurt is een skelet onderdeel van de Homo antecessor gevonden en daar hoort een museum bij. 

Met Homo habilis, eerste homo voor de grieken zelfs nog

Gisterenavond hebben we tapas gegeten op z’n Spaans. Grappig dat in Nederland tapas ook ineens in is, of was? Maar dan op z’n Nederlands. Ja, ik wist ook niet beter voor gisterenavond. In Nederland ga je in 1 restaurant zitten en bestel je kleine hapjes. De tapas. Heel gezellig en leuk blabla. 

Maar in Spanje gaat het heel anders. Daar neem je een biertje, wijntje of fanta in je hand en loop je rustig de straten door om af en toe staand een tapas te nemen. Veel socialere bedoeling en actiever. En allemaal hele ingewikkelde niet-logisch uitziende dingen, met halve inktvissen op een hamburger maar dan courgette als brood en geen vlees maar zalm. Veel draait om het uiterlijk van de hapjes. Ze liggen in een toonbank en je loopt er langs en kiest. Niets menukaarten en uren lang wachten. Wat wel iets voor mij is met mijn geduldheid. 

Misschien was dit voor iedereen al bekend, maar ik leer wat nieuwe dingen hier. DAAR IS NATUURLIJK DE CAMINJO OOK VOOR BUEN CAMINJO ULTREIA. 

Voor de alcoholisten onder ons

PS: geen zorgen, de voeten genezen vanzelf. Even beetje de rem er op. 

Dag 86-90 Burgos

Dag 83-85

weer: zonnig, heet, stikkend tussen 25°C en 30°C
afstanden: 32/31/21/31
dorpen: villamayor de monjardin, torres del río, logroño

Lief dagboek, 

Wat een sekte hier! Ik ben nu weer een paar dagen alleen, maar echt alleen kun je het niet noemen. Ik kom de hele tijd dezelfde mensen tegen en iedereen kent elkaar al. “Hola Zora!” hoor ik vaak genoeg. Pauze houden alleen is er niet meer bij en op ieder terras zie ik bekenden.

Zo is er een groep Amerikaanse studenten. Een groep van 10 en zij krijgen hun studiepunten door de camino te doen. Dat is nog eens iets!

Pastapan

Er zijn twee Sofia/Sophia’s die ik steeds tref. Met de Zwitserse Sofia heb ik een nacht buiten geslapen. We kwamen na een lange dag aan in Villa nog iets en alles was vol. Twee herbergen tot de nok. Alle bedden bezet. Ik had echt geen goesting om door te lopen. Ze hadden er matjes en die mochten we natuurlijk wel lenen, maar er was geen plek. Of buiten slapen een probleem was? Nee, natuurlijk niet. Te gek zelfs!
Logroño

We keken bij de kerk, een prachtige plek. Het was fris en heb nauwelijks geslapen maar toch een hele toffe ervaring. Iedereen in de Albergue was van: ‘ben jij diegene die gaat buiten slapen?’ Jahaaaa dat ben ik. Een paar Amerikaanse studenten waren jaloers en wilde vrijwillig met ons mee. Een Vlaams stel had gekookt in een ander hostel en we kregen de pan met restjes. Want we mochten niet mee-eten in de Albergue omdat we niet binnen sliepen. Bedankt heè

De volgende dag besloot ik een korte etappe van 20km te doen naar Torres en daar om 1 á 2 aan te komen. De rest vd dag wilde niet zoveel meer doen behalve in de zon met m’n schoenen uit te zitten. Dat was heerlijk en m’n voeten waren ook blij. 

Wijnfontein

Wat een sensatie. Ik weet nog dat ik in Frankrijk zo tegen Spanje op zag. En soms stiekem dacht om gewoon in St Jean te stoppen. Maar zo zie je maar weer dat je eerst moet zien en dan pas je beslissing maakt. En niet van te voren je zorgen kan maken zonder te weten wat het is. 

Natuurlijk is het weer even wennen. Als je met mensen, vrienden, loopt heb je altijd iets te doen. Ben je samen en kun je op elkaar rekenen en vertrouwen. Dat valt nu weg. Dat is wel goed voor mij, mensen, natuurlijk – voor iedereen wel. Maar er is toch even anders. Pauze kan uren duren, maar alleen is een kwartier al lang. terwijl dat nergens op slaat, want waarom kun je niet in je eentje een uur in het gras zitten? Ja dat kan wel, maaaaaaaaar toch is het anders. Zeker dagen lang. Ik merk ook dat taal een ding is. Ik kan prima gesprekken voeren in het engels, ook als het wat dieper gaat dan het weer of de blaren, maar ergens mist er wel iets, woordgrapjes enzo. Op dat soort besef momenten mis ik weer Stefan, de Belgen en thuis. Missen, ook dat hoort er bij. Missen is een mooi maar lastig ding. 


Wat mij vooral opvalt hier in Spanje is dat een pelgrim een pelgrim is. Je bent niemand. Pelgrims slapen opgehokt. Het gaat er om dat je kunt slapen. Dat is belangrijk. Dus bed is bed. Eten is eten. Alles is functioneel. Wil je uitslapen tot acht of negen? Pech voor jou, hier staan we om zes uur op. We gaan om tien uur slapen. Pelgrimsleven is sober. Je komt aan na een dag wandelen. Douchen, tukkie, was doen en slapen. Meer niet. En eigenlijk is dat wel mooi. Het is echt een retraite. Pas je maar aan. Ook in deze maatschappij waar iedereen ineens een individu is en belangrijk wil zijn. Boven het maaiveld wil uitsteken om op te vallen. Nee, dat is niet nodig. Volg de massa, leef simpel en heb vooral geen fun. Het leven is kut en een pelgrim doet boetedoening. 

Nu trek ik mij daar natuurlijk niets van aan, maar dat hadden jullie wel door. 

Dag 83-85

Dag 79-82

weer: 30°C en zon, maar ook fris en dreigende wolken. Vanalles dus.
afstanden: 21/23/0/29
dorpen: zubiri, pamplona, mañeru

Lief dagboek,

Spanje is begonnen. Het is echt even wennen. Ik kan geen Frans, maar daar verstond ik in ieder geval nog íets van. Dat Spaans is mij een groot raadsel. 

Het is vrij zwaar. We moeten veel klimmen en dalen op kleine paden door het bos en op heuvels. Gladde wegen met losse stenen. Aanslag op je knieen en enkels. Ben blij dat ik een stok heb gekocht. 

Storm is coming en Santiago is waiting

We hebben een vrije dag genomen in Pamplona om de stad te verkennen en afscheid te nemen. Want de Belgen gaan mij verlaten. Ik eigenlijk hen. Want ik heb besloten toch de Frances te doen ipv met hen mee te gaan naar Del Norte. 

Ja ja, plannen gewijzigd. Het is hier druk en chaotisch met pelgrims. Maar ergens denk ik dat ik dat ook maar eens moet ervaren. De drukte en de massa. Ik zie wel hoe het is. Ik laat het allemaal over mij heen gaan. 

Pamplona is geweldig. We hebben een appartement gehuurd en hebben een balkon in zo’n straat waar de stieren langskomen. Althans zo lijkt het wel. Het is gezellig en knus tegelijk. Dus voor de mensen thuis: aanrader. 

Ok, het is nu dinsdag en m’n eerste dag alleen zit er op. Dat is lang geleden! Verdomme. Vanmorgen afscheid genomen met Kris en Stefan en dat was helemaal niet leuk. Het was ronduit #!&*#• ofzo. Ontbijtje, koffie en toen: ok doei! Bah ik haat afscheid nemen. Zeker als je zo lang 24/7 met elkaar geleefd hebt. Ik hoop dat ik ze snel weer zie. 

vieze dingen

Ik zie veel pelgrims hier. Wat ik ook verwacht had natuurlijk op de Frances. Maar eigenlijk stoor ik mij er niet aan. Ze zijn er wel, maar eigenlijk ook weer niet. Dus dat is fijn. 

Wat wel ontzettend fijn is hier, is dat je letterlijk kan lopen en om vier uur (of drie of vijf) kan denken: hé ik ben er klaar mee. Ik stop. Want om de twee km is wel een albergue om te slapen. Dat is echt wel chill. De etappes zijn vaak tussen de 20/25 maar meer of minder kan ook. Lekker lopen lopen en wel zien. JOE. 

Nu ga ik m’n doperwten opeten. 

Dag 79-82

Dag 78 Pyreneeën

Hallo luitjes,

Wat een dag, wat een dag. Aller eerst:

IK BEN IN SPANJE!

Ten tweede: wat een dag, wat een dag.

OP DE TOP

Het begon vanmorgen. Wekker om 5.30. Het was donker. Pikke donker. De eeuwige krakende hoogslapers kraakten nog meer. Vandaag was de dag. Vandaag gaan we de Pyreneeën beklimmen!

Snel kleren aan, badkamer, croissantje in m’n mond en gaan! Stok in de hand, tik tik. Waar is de route?!

Uitzicht

Het begon metéén met klimmen. Metéén. Jeminee wat was het begin zwaar. Heel steil. De druppels liepen van m’n neus af, door m’n wenkbrauwen in m’n oog en m’n t-shirt kwam net uit de wasmachine zo nat. Wat een hel. Na een uur stopten we voor een appel en ik dacht dat ik ter plekke zou neervallen. Alles was nat, alles deed zeer en het was gewoon allemaal NAAR. 

Huppa. Door. Want we moesten toch aan de andere kant geraken. 
Alsof er een knop omging. Wat heb ik genoten. Het was zo zo zo zo zo mooi. Zo hoog, boven de wolken. Adrealine tot de max. Klimmen klimmen klimmen. De top was 1430m en daar hebben we een uur gelegen in de zon. Ik heb zelfs een tukkie gedaan. Heerlijk toch! Ik was helemaal in m’n nopjes. 

Ander verhaal: de pelgrims. Het is serieus een trein. Inhalen, ingehaald worden, inhalen. Chinezen overal en Amerikanen. Het is echt even wennen aan die drukte. Niet de weg voor jezelf. 
Taxi’s onderweg waar mensen met een tas die tien keer in de mijne kan, stapten uit. Eh… Ok. Doei!

Mooiste lunch ooit

Vanaf de top moesten we dalen. Logisch gevolg. Dalen is rotter dan klimmen. Het is een aanslag op je knieen. Het gaat ook nog eens super traag, want alles is glibberig. 

Na anderhalf uur dalen kwamen we bij een groot klooster. Hé de refuge. Ja. De refuge waar de 300 pelgrims, die vandaag vertrokken zijn uit st Jean, moeten slapen. Slik. JA 300 DAT LAS JE GOED. EVEN WAT ANDERS HE. 

Dat vind ik ook. Ik zit nu op een terras met een biertje en ik moet alles even laten bezinken. 

We kwamen de refuge binnen en kregen een schok te verwerken. Er stond een hele lange rij. We hebben een uur moeten wachten tot een slaapplaats. Ok. De Frances hè.

Tukkie

Wat een bedrijf. Nunmertjes, grote zalen vol met bedden. Allerlei douches op een rij. En overal mensen. Heftig. Maar wel lachen om eens mee te maken. Daar gooien we het maar op. 

Al met al een van de heftigste dagen van m’n reis. Al die mensen om mij heen maken mij opgefokt, eens zie hoe dat gaat. 

Het is een gevoel van samenhorigheid hier in de kroeg en op het terras. Overal pelgrims maar wel fijn. Mensen praten met elkaar en je kan nieuwe mensen ontmoeten uit een ander land. Tegen alle verwachtingen in is dat toch leuk! 

Wel een geweldige dag, wat een voldoening!

Uitzicht #2

PS: bier kost hier 1.80€. Spanje is nu al een mooi land. 

Dag 78 Pyreneeën

Dag 74-77 St Jean

weer: miezer maar boven de 20°C
afstand: 15/15/15
dorpen: saint-palais, larceveau, st jean pied-de-port

Lief dagboek, 

Onderaan de trap naar de hemel. Daar ben ik nu. St Jean. Where it all happens. Pelgrims links, pelgrims rechts. Pelgrims stappend uit de auto. Pelgrims stappend uit een bus. Hier gaat de camino beginnen voor ze!

Voor ons is het bijna afgelopen. Nog 900km en het is gedaan. Al 1900 zitten er op. Spanje. Deel 3. 

Dag lieve vrienden, tot snel!
Het is een belevenis hier. En eigenlijk moeten we er ook wel om lachen. Het is net een theatershow, onwerkelijk. Bijna drie maanden zonder pelgrims, en nu zijn de niet-pelgrims in de minderheid. Overal refuges en gîtes, overal schelpen en stokken. 

Lopende pelgrims hebben voorrang.

Mijn LOWA’s… Ik geef toe, ze waren echt toe aan vervanging. Ik wilde niet toegeven, heb mij echt aan ze gehecht. Maar ik heb ze vervangen. Na ruim 2000km trouwe dienst zijn ze schaamteloos ingeruild voor nieuwe LOWA’s. Dus geen natte voeten meer en ik voel de steentjes onder de dunne zool ook niet meer. Geen uitglijden op modderpaden. Nu gewoon weer grip. Yes. 

Op = op
Mijn pelgrimspaspoort is ook vol, dus ben aan mijn twee stempelboekje begonnen. En samen met mijn gloednieuwe schoenen maakt mij dat kersvers. Ik ben een van hen, die daar net uit het treinstation komen lopen. Opgaan in de massa dan maar. Ik heb zelfs een stok gekocht voor de bergen. Het is gebeurd. Echt heus. 

Ok, volgende punt op de agenda is de route. Ik ben hier wel leuk in St Jean aangekomen, wat natuurlijk een gigantische mijlpaal is, maar wat nu? Spanje, ik heb besloten Del Norte te lopen en dat begint aan de kust in Irun. Hóe dan? Ik wil die Pyreneeën over, want dat is vet leuk. En zwaar. En intimiderend hoog. En gigantisch steil. Maar ik moet naar Irun. Nu moet ik natuurlijk niets, maar er moeten keuzes gemaakt worden. 

Nummero 1, check!

Dus wat is het plan? Ik ga via de camino Frances de Pyreneeën over en erná (dus zuidelijk van le bergen en in Spanje) verplaats ik mij naar Irun. Via de bus, trein, vliegtuig of helikopter. Dat moet ik nog maar even daar zien. Want hier in de pelgrimsoffice weten we niets over Spanje en over camino del Norte. Wij zitten nu in Frankrijk en vanaf hier begint de Frances. Punt. Daar hadden we niets aan en moesten het toch maar weer zelf uitzoeken. Altijd vertrouwen op jezelf is hier maar weer de les. Oeps. 

Naast al deze hectiek hebben we ook dingen meegemaakt. Zoals de overnachting bij een veganistische man in een soort kraakpand. We kregen als avondeten veel groenten. Nog meer groenten. Geen alcohol. Geen vlees. NOG MEER GROENTEN! Het was een hele toffe ervaring. De man die drie euro voor een jeans al veel vond en overal aan de muren kleden had hangen. Het slapen en eten mochten we betalen met een donativo. Dus geen vaste prijs. Mensen met weinig geld mochten minder geven en visa versa. Wat je het waard vond. Erg mooi iets vind ik. 

Voldoening na loodzware beklimming

M’n voeten in de nieuwe schoenen voelen weer kinderlijk en maagdelijk. Alles voelt weer op en top. Fit. Dus dat is goed!

Ik ga weer verder pelgrimskijken. Joe. MORGEN DE BEKLIMMING OM ZEVEN UUR DOE IK MIJN OGEN TOE.

Dag 74-77 St Jean

Dag 70-73

weer: regen, wel 25°C waardoor ik een sauna creëer onder m’n poncho
afstand: 15/27/17/23
dorpen: saint-server, berries, orthez, sauvererre-de-bearn

Lief dagboek,

Als eerst voor alle zorgen makende mensen in Nederland: m’n voet is weer ok! Slik wel pillen ervoor, geen idee wat dat met mij doet. Enfin, ik heb wel blaren en moeilijke tenen door de nieuwe zooltjes. Dat moet nog even schikken. 

We zijn in Zuid-Frankrijk, zoals ik vast al meermaals gezegd heb, máár het is heel bizar. Er staan palmbomen, alles is eigenlijk al Spaans. Want….

Volgende week ben ik in Spanje! 

Iedere dag een komkommer jeweet
Er zijn slangen, hagedissen, vijgen aan de boom, mandarijnen.

M’n schoenen zijn bijna overleden. De zool is zo glad als spek, wat hele leuke taferelen oplevert bij een modder beklimmen. Al een hele tijd is de schoen zelf kapot bij m’n tenen. Laatst bij een hoosbui waren m’n sokken doorweekt en kreeg ik blaren. Ook de zool, ik loop stiekem al op de kurk. Misschien tijd voor nieuwe schoenen? Ik wilde eigenlijk lopen totdat de schoenen van m’n voeten afvielen en dan de laatste dagen door op m’n teva’s. Maar misschien moet ik er aan geloven. De schoenen hebben nu ook al 2000km gelopen… Nee dat is niet waar, want schoenen kunnen niet lopen.

Er zijn overal middeleeuwse stadjes. Heel tof. Picknicken op rotsen in een rivier onder een brug. De heuvelachtige omgeving heeft iets heel moois, ten minste als je eenmaal boven bent. Want POE dat is zwaar! En dan ook met die 13kg op je rug. 

Daar achter zijn ergens de pyreneeën die je wel ziet met je ogen maar niet met de camera
Verdomme ik ben bijna in Spanje en dan gaat deel 3 beginnen. Alleen. Want het viertal stopt. Ieder gaat een eigen weg. Guust gaat Camino Frances lopen en de Belgen gaan het WK of EK -iets met voetbal- kijken en weken op campings zitten. Zij hoeven en willen pas 1 september terug naar huis. En ik wil toch wel begin juli in Santiago aankomen. Heel jammer, maar we zijn nu vrienden voor het leven. Dat zeker. Het was een super leuke tijd met hen. 

Ik ben heel benieuwd hoe Spanje wordt. Hoe het gaat om weer alleen te zijn. Hoe de drukke refuges zijn. Hoe het pelgrimsleven daar leeft. Hoe commercieel alles er op ingesteld staat. Nu zal Camino del Norte minder zijn dan bij Camino Frances. Maar toch zal het nooit zo zijn als hoe het was voorheen. Toen ik in Noord-Frankrijk raar werd aankeken en iedereen mij voor gek verklaarde en nergens pelgrims te bekennen waren.

HOE
Saint Jean, daar komen we woensdag aan. Het startpunt van dé camino die iedereen doet eigenlijk. Ergens vind ik het heel vervelend. Ik ben al maanden bezig en zij beginnen net. Wie denken ze wel niet dat ze zijn! Maar goed. Voor wie doe ik het? Voor mezelf. Ik hoef mezelf niet te bewijzen. Toch bij het idee dat die mensen ‘maar’ 900km lopen of minder. Nepperds!  Ah stop Zora. Laat ze. Het is tof. 

Drie maart ben ik vertrokken en we zijn nu half mei. Zo lang van huis, alleen. Langste ooit. Zonder veilige omgeving, niet weten waar je iedere avond terecht komt en gewoon lopen. Denken aan waar je gaat slapen en waar en wat je moet eten. Verder genieten. Denken aan je leven, aan wie je bent en wat je wil. Hoe je in het leven wil staan en hoe je alles ziet in je toekomst. Hoe het was in het verleden. Maar alles op zo’n langzaam tempo dat je dicht bij jezelf blijft. Veel wordt helder, en er ontstaan meer vragen.  Ik heb echt het idee dat het voor iedereen goed is. Thuis zal ik wel een profeet worden. Pas op dus. 

Thuis, Amersfoort…. 1800km hier vandaan. Stefan, de katten, ons huis, mn ouders, Lianneke, Myrthe, Willemijn, de kroeg en het vertrouwde. Heel raar om er aan te denken. Zo ver. Missen is niet het goede woord. Het voelt goed, thuis kom ik weer in een warm nest en dat voelt heerlijk. 

Klaar dit sentimentele blog. ik word nog een zweefteef. Joe!

Dag 70-73