Dag 101-103

weer: wat gebeurt hier?! regen regen regen, merk dat ik de bergen over ben en bijna bij zee. 23°C
afstand: 47/45/40
dorpen: a péna, casanova o mato, santa irene

Lief dagboek,

Zo blij zo enthousiast, als een kind! Het einde mijn doel de laatste stappen. Ze zijn er nu. 

Voordat ik wegging had ik nagedacht hoe Nederland, Belgie en Frankrijk zou zijn… Maar Spanje dat was nog zo ver weg. En de dagen net voor Santiago dacht ik al helemaal niet aan.

Maar goed ik ben bezig met de laatste 100km… Verdomme verdikkeme JAA!

Ware blijdschap na lange dag en geen steen. Dan maar zo!

De heftige bergen hebben we achter ons en we lopen nu naar beneden, naar de zee. Maar het blijft klimmen en ik kan niet meer bedenken hoevaak we ‘more climbing, last one’, hebben gezegd. Ja dit is de laatste, ik zweer het. Ik kijk even in m’n boek, nee geen klimmen meer! Allemaal leugens. Wat een zware dagen. 

En ondertussen doen we wel rond de 45km. Het is misschien gek, en veel, maar het voelt heel natuurlijk. Twee maanden geleden was 35 pittig, 30 veel, 25 normaal en 20 ok. Nu is alles met tien omhoog. Maar wat wil je als je al bijna 3000km hebt afgelegd. 

“Ik ga even een rondje lopen met de koeien, joe!”

En wat zegt dit nog meer? Na bergen, komt… Óf zon en droogte óf frisjes en regen. 

En laten we nou net de droogte dorre periode al gehad hebben. REGEN! Vandaag helemaal nat geregend. Maar echt woest. Ik had m’n poncho over mijzelf en m’n tas, maar dat is zo onhandig en koud was het niet, dus er werd een soort sauna gecreëerd onder m’n poncho. Ik deed hem alleen om m’n tas en liet me helemaal nat regenen. HEERLIJK. Want boeie, ik ben toch bijna in Santiago.

Dat bleek ’s avonds tot een verrassing te komen. De roosjes die ik als hippie al vanaf St Jean op mijn hoofd heb, gaven helemaal af en ik was ineens het scandinavisch meisje met roze haar. Oké dan. 

Nu was al bekend dat hoeverre je op de camino komt, hoe drukker het wordt. Maar het hoogtepunt is in Sarria. Een grote plaats net voor de 100km steen. Daar beginnen -serieus- klassen met kinderen van 14 tot 18 jaar. Bij de kathedraal in Santiago krijg je enkel de oorkonde als je de laatste honderd hebt gelopen. Belachelijk natuurlijk want dat doe je in drie dagen! Maar goed. En ik wist dat het heftig was, nog heftiger dan de shock toen ik op de Camino Frances kwam vanuit het rustige Frankrijk, maar een keer liep ik (weer eens) een heuvel op, keek naar de weg voor me en zag serieus HONDERDEN pelgrims. Daar is de pelgrimtrein!

De route die ik heb afgelegd

Op weer een doldwaze dag van bijna 50km kwamen Filippe en ik aan bij een albergue. Tijd om te stoppen. 

Vol. 

Ok dan maar drie km verder. Pff. Al die stomme mensen hebben nu ons bed. Wij verdienen een bed! Meer klimmen ondertussen…

Vol. 

Álles is vol. En bij de privé herbergen kun je reserveren, wat al die fakers doen. Want pelgrims, die lopen gewoon en stoppen als ze moe zijn. Maar dat is ook verleden tijd. (En ja dat mag ik nu zeggen als pelgrim-zijn voor bijna vier maanden.)

Wat nu? Buiten slapen dan maar? Schuilplaats zoeken en slaapzak uitrollen? Nog een plek proberen…

Waar we terecht kwamen was hilarisch primitief, klein en zijn maar snel gevlucht naar de bar. Maar we hadden een bed, een (warme) douche en een dak boven ons hoofd. 

Dorpje bovenop de berg waar zelfs de muziek bij het interieur past. Net een film.

Verandert de sfeer hier, nu de eindstreep in zicht is? Ik vond dat een moeilijke vraag, ook al stel ik hem mijzelf. 

Wat ik persoonlijk merk is dat je groepen krijgt. Je kent de mensen die al langer lopen en serieus de weg lopen. Deze mensen onderling zijn hechter met elkaar. Het is een beetje zoals net in het begin op de Frances, dat er was tussen pelgrims die ook in Nederland, België of Frankrijk waren begonnen. Ja, die groep is heel hecht, want wij hebben het verdikkeme gedaan en zijn er bijna!

Je merkt aan de jonge klasmensen dat het hen niet interesseert en liever met elkaar bezig zijn, harde muziek willen luisteren en het niet zien dat er een grote roofvogel net boven je hoofd vliegt. Dat soort dingen. 

Hier sliep ik!

Ach, ze moeten het ook lekker zelf weten. Ik ga gewoon verder met blij en enthousiast zijn en genieten van de laatste meters!

Kusjes van een bruin gekleurd meisje waarvan de huid helemaal klaar is met de zon, wenkbrauwen en wimpers zo wit als een konijntje, al drie maanden dezelfde kleren draagt en een bonk spier is. 

Advertenties
Dag 101-103